“Patara’nın su ihtiyacı günümüzde ‘İslamlar’ olarak bilinen bölgede bulunan ve antik kaynaklarda ‘Bodamya’ olarak geçen doğal su kaynağından karşılanıyordu” diyen Aktaş, “Yaklaşık 20 kilometre uzaklıktaki bu kaynaktan alınan su, açık ve kapalı kanallar, köprüler ve su kemerleri aracılığıyla kentin üzerindeki daha yüksek kotta bulunan ana depolama merkezine ulaştırılıyordu. Burada biriktirilen su daha sonra kentin farklı noktalarına dağıtılıyordu. Kent Kapısı’na gelen su da eski sur hattının izini takip ederek pişmiş toprak künklerle yapının doğu ayağına ulaşıyordu. Kurşun borularla yukarı taşınan su, en üst seviyeye çıktıktan sonra yeniden künklerle orta açıklığın üzerine yönlendiriliyordu. Özel olarak tasarlanmış taş yüzey üzerinden serbest şekilde akan su, bir su perdesi oluşturuyordu. Su, Roma İmparatorluk Dönemi’nde yalnızca bir ihtiyaç unsuru olarak değil, aynı zamanda görsel bir gösteri ve güç sembolü olarak kullanılıyordu” dedi.

“ANITSAL BİR SU YAPISI”

Soner Arıca’nın annesi, Kadir İnanır’ın ablasıydı. Altun Arıca’ya veda

Kent Kapısı’nda hem inşaat mühendisliği hem de su mühendisliği bir arada kullanıldığını belirten Aktaş, “Antik kentlerde kent kapıları ve çeşmeler yaygın olarak görülse de burada amaç yalnızca su depolamak değildir. Suyu bir görsel şova dönüştürmek, ziyaretçiler üzerinde etkileyici bir izlenim bırakmaktır. Bu özelliğiyle yapı sıradan bir kent kapısından ayrılıyor ve anıtsal bir su yapısına dönüşüyor” ifadelerini kullandı.