ALKIŞ VAR AMA…
Benzer durum tüm dünya için geçerli. Katı olan her şey buharlaşırken yerine yeniyi koyabilen ülkeler nefes alıyor. Geçen hafta iki farklı kıtada bunun iki farklı örneği yaşandı.
Brezilya ve Sırbistan, hâlâ sol fikirlerin yurttaş nezdinde karşılığının olduğunu gösterdi.
Brezilya’nın solcu lideri Lula bir kez daha kazanırken Sırbistan’ın 12 yıllık tek adamı Vučić öğrenci hareketine yenildi.
Her iki seçim Türkiye’den de ilgiyle takip edildi. Toplumsal muhalefet güçleri seçim sonuçlarını ABD’ye, otoriter yönetimlere ve neoliberal politikalara karşı bir zafer olarak değerlendirirken siyasi partilerin kutlama mesajlarında sandık vurgusu vardı.
Hem Brezilya hem Hırvatistan dünyada sömürüye ve baskıya karşı mücadele eden her kesime umut verirken Türkiye için de temsil krizini aşma noktasında çok öğretici sonuçlar üretti.
İki ülkede ne oldu? Siyasetin merkezinde halk ve halkın sorunları vardı. Kampanya örgütlü toplumsal kesimler üzerinden inşa edildi.
Politika üretmede kültürel ve dinî kimliklerden çok ekonomik durum merkeze alındı.
Bu listeyi daha da uzatmak mümkün.
ERDOĞAN’IN MİNDERİ
Türkiye’de muhalefet tüm deneyimine rağmen yukarıda sayılan ve başarıyı getiren başlıklar konusunda oldukça geride. Siyaset çok uzun süredir Meclis koridorlarına sıkışmış; liderler arasındaki atışmanın yarattığı kısır döngüden kurtulamadı.
Erdoğan iktidarının yarattığı büyük çöküntüyle boğuşan halkın sorunları, muhalefetin gündemine gelmekte zorlandı. Sorunlar ya mitinglerde ya basın toplantılarında ifade edildi; çözüme dair sürekli bir kampanyanın parçası olamadı. Bu yüzden ülke gündeminde kapladığı alan sürekli sınırlı oldu.
Lider merkezli siyasetten vazgeçilemedi. Örgütlü toplumsal kesimler ya hiç görülmedi ya da sürecin aktif bir parçası hâline getirilemedi. Lider merkezli siyasetin en güçlü temsilcisi olan Erdoğan, her seferinde mücadeleden galip çıkmayı başardı. Erdoğan, en çok ülkenin gerçek sorunları konuşulduğunda zorlandı. Tıpkı Sırbistan’da olduğu gibi…
İçinde rejim eleştirisi ve rejimin yarattığı adaletsizliklere karşı mücadele olmayan bir siyasetin Saray rejimini yenme şansı yok. Bunun bundan önceki seçimlerde yaşanan deneyimlerden öğrenilmiş olması gerekiyor.
Seçimlerden çıkarılacak diğer sonuç ise sandık anını bekleyerek, ona işaret ederek yapılan siyasetin başarısız olduğudur.
Sırbistan’da iki yıl önce tren kazasıyla başlayan protestolar (kuşkusuz öncesi de var) bugün
12 yıllık bir iktidarı değiştirdi. Büyük protestolar bitse bile öznesi halk olan mücadeleyi siyasetin merkezi yapmaktan vazgeçmediler.
Sonuçta mücadele iki ülke halklarını mutlu etti. Benzer mücadeleler dünyanın farklı ülkelerinde devam ediyor: Arjantin, Arnavutluk, Fransa, Hindistan ve diğerleri.
Sıra Türkiye’ye geldi de geçiyor bile. Sadece siyasetin aktığı yatağın değişmesi gerekiyor.